Libusza - 1929

 21.09.1929

Libusza - 1932

1932.

Minister przemysłu i handlu w zagłębiu naftowem - artykuł prasowy z roku 1920.

Zachowano pisownię oryginalną. Źródło u autorów.

Artykuł nadesłał p. Piotr Figura

Minister przemysłu i handlu w zagłębiu naftowem.

                 Dnia 15 i 16 kwietnia b.r. odwiedził minister przemysłu i handlu zagłębie naftowe w Krośnieńskiem, jasielskiem i gorlickiem. Celem podróży ministra było należyte poznanie terenów naftowych od Borysławia do Gorlic. W gorlickiem poświęcił  Minister uwagę budowie gazociągu Jasło- Gorlice jako początkowi wielkiego dzieła, które już zaczęło się realizować.

                Gazociąg będący w budowie a tworzący pierwszą część  sieci gazociągów zaczyna się w Niegłowicach koło Jasła a kończy się na razie w Gliniku Marjampolskim przy fabrykach Towarzystwa Karpackiego. Długość gazociągu wynosi 28 km. A średnica 25 cm. Gazociąg ten będzie prowadził około 200 m3 gazu na minutę, może jednak prowadzić trzy razy tyle w razie potrzeby. Gazem ziemnym, prowadzonym tym gazociągiem będą pędzone 3 rafinerje nafty, jedna wielka fabryka maszyn wierniczych Towarzystwa Karpackiego, będą opalane miasta Jasło, Biecz, Gorlice i na razie 28 kopalń nafty. Jeżeli się zwarzy wysoką wartość opałową gazu ziemnego ( 1 m3 gazu= prawie 2 kg węgla) i obecny brak węgla, dopiero wówczas pojmie się, jakiej doniosłości jest ta budowa.

               Źródłem gazów ziemnych jest teren koło Męcinki między Jasłem a Krosnem. Tam znajduje się 5 szybów, które obecnie są zamknięte a które mogą wyprodukować 400 m3 gazu na minutę. Według orzeczenia geologów teren gazo dajny obejmuje przestrzeń, na której może stanąć 200 szybów gazowych a produkcja gazu może trwać kilkadziesiąt lat.

               Licząc się z temi okolicznościami potworzyły się najrozmaitsze Towarzystwa i zakupiły grunta pod fabryki wzdłuż gazociągów istniejących i gazociągów będących obecnie w budowie. Powstają fabryki szkła, maszyn,, kwasu siarkowego, naczyń gospodarskich, cegielnie i w ogóle powstaje wzdłuż gazociągu wielki przemysł.

               Jak wiadomo cała akcję prowadzi ministerstwo przemysłu i handlu sekcja górniczo-hutnicza. W łonie tej sekcji utworzona jest komisja gazowa, która prowadzi rzecz więcej szczegółowo. Posiedzenia tej komisji odbywają się w pewnych odstępach czasu, stosownie do potrzeby już to w Warszawie, już to w Krakowie lub Gliniku Marjampolskim, który jest siedzibą kierownika całej budowy. Budowa prowadzona jest na koszt Skarbu Państwa i gazociągi będą własnością tego Skarbu, co będzie stanowiło dla niego znaczne dochody.

Libusza przed likwidacją - artykuł prasowy z roku 1937.

Źródło u autorów. Zachowano pisownię oryginalną.

Libusza przed likwidacją

Jeszcze jedna ruina fabryki u podstawy trójkąta bezpieczeństwa. Musi następić interencja czynników miarodajnych.

Gorlice, 5 lipca.

           (A.W.). Obiegające od kilku miesięcy pogłoski wśród sfer przemysłowych o sprzedaży rafinerji nafty firmy Standard Nobel w Libuszy pod Gorlicami nagle i niespodziewanie sprawdziły się. Dobrze prosperujący objekt fabryczny w Libuszy, dotychczasowa własność firmy „Standard Nobel”, z dniem 1 lipca b.r. drogą sprzedaży przeszedł na własność firmy „Vacuum Oil Company”.

              Równocześnie z objęciem rafinerji przez nowych posiadaczy rozeszła się pogłoska, że rafinerja nafty w Libuszy zostanie wkrótce zamknięta i zlikwidowana. Pogłoska ta wywołała olbrzymi niepokój nie tylko wśród pracowników rafinerji, ale także wśród całego społeczeństwa powiatu gorlickiego. Nie upłynęło jeszcze tydzień czasu od objęcia fabryki przez nowych właścicieli, a już złowróżbna pogłoska zaczyna się sprawdzać!

             Wskazują na to dobitnie prace przygotowawcze do likwidacji rafinerji: Od kilku dni rafinerja nie otrzymuje ani jednego kilograma ropy do przeróbki. Wszystkie dostawy ropy firma „Vacuum Oil Company” skierowuje do swojej rafinerji w Dziedzicach. Rafinerja w Libuszy wykończa przeróbkę nagromadzonych uprzednio półproduktów ropnych, a zbiorniki i niektóra aparatura jest przygotowywana do rozmontowania i przewiezienia do Dziedzic.

             Spekulacyjne te posunięcia firmy „Vacuum Oil Company” uderzyły potężnym ciosem w przemysł i gospodarkę społeczną powiatu gorlickiego. Likwidacja bowiem rafinerji nafty w Libuszy pozbawi pracy 250 robotników fizycznych i około 40 pracowników umysłowych, zatrudnionych w rafinerji oraz rzuci na pastwę nędzy rodziny pracowników w liczbie ponad tysiąc osób, a nadto pozbawi ich zarobków, jaki od wielu lat mieli w rafinerji. A zarobki te nie są bagatelą. Miesięcznie wszyscy pracownicy rafinerji w Libuszy zarabiali około 70.000 zł, co rocznie czyni przeszło trzy czwarte miljona złotych.

            Trzy czwarte miljona złotych to pokaźny dochód społeczny, który w niemałym stopniu ożywiał i podnosił gospodarkę we wszystkich dziedzinach życia w powiecie gorlickim.

Dziś wszyscy pracownicy rafinerji w Libuszy stanęli przed znakiem niepewności widma bezrobocia i nędzy. Zostali oni po prostu sprzedani wraz z obiektem fabrycznym bez ujawnienia im dalszego losu.

Nic też dziwnego, że niepewni spokojnego jutra, do głębi rozgoryczeni tak pracownicy fizyczni, jak i umysłowi po krótkich naradach wysłali delegację do urzędu wojewódzkiego w Krakowie, a następnie do ministerstwa przemysłu i handlu oraz ministerstwa opieki społecznej w Warszawie o natychmiastową interwencje w firmie „Vacuum Oil Company” aby bezwzględnie nie likwidować rafinerji nafty w Libuszy i nie pozbawiać kilkuset robotników pracy.

           Żądanie to jest zupełnie słuszne, jeśli weźmiemy pod uwagę, że rafinerja w Libuszy leży u podstawy trójkąta bezpieczeństwa, a nadto pracuje taniej w stosunku do innych rafineryj i przynosi właścicielom wystarczający dochód.